Nie piractwo, tylko użyczenie

Hiszpański sąd zastosował ciekawą argumentację w procesie kilku osób prowadzących witrynę ułatwiającą wymianę plików P2P (chodzi np. o torrent). Stwierdził, że nie doszło do przestępstwa (czyli była to, o ile nie ma błędu w tłumaczeniu, sprawa karna), ponieważ wymiana plików w sieci jest rodzajem pożyczki (prawo i prawnicy nazywają to użyczeniem, ale będę używał nazwy kolokwialnej, żeby tekst był łatwiej zrozumiały). Od dawna istnieje zjawisko pożyczania sobie książek czy płyt, obecnie zmienił się tylko nośnik, na jakim zapisywane są te utwory, co dodatkowo ułatwiło wymianę.

Zastanawiam się, czy tego typu stanowisko ma szansę ustabilizować się w orzecznictwie kontynentalnych sądów. Prawdopodobnie ktoś wcześniej podnosił już podobny argument, jednak nie słyszałem o żadnym podobnym wyroku.

Pogląd taki nie jest łatwo podważyć, jednak osobiście nie wróżę mu sukcesu.

Kiedy pożyczamy książkę, to zgodnie z prawem nie pożyczamy kartek - pożyczamy egzemplarz utworu, który sam w sobie jest dobrem niematerialnym, pewną ideą, tyle że zapisaną na kartkach. Fakt, że książka ma charakter materialny, a kopiowane pliki niematerialny, nie ma więc większego znaczenia. Ale tylko z pozoru. Materialna forma zapisu skutkuje tym, że pożyczenie książki ma charakter zwrotny (jest to użyczenie sensu stricto). Natomiast w przypadku udostępniania plików w internecie dochodzi do powielania informacji. Ma to również odzwierciedlenie w tym, że nie pożyczamy książki komuś zupełnie obcemu, ponieważ ma ona dla nas wartość pieniężną. Chcemy ją odzyskać. Udostępniając pliki w sieci, pozwalamy je kopiować również nieznajomym, ponieważ nie tracimy w związku z tym możliwości korzystania ze swojego egzemplarza, zapisanego u siebie na dysku.

Różnice są dosyć subtelne, ale wydaje mi się, że jednak znaczące.

P.S. Zaznaczam, że w dziedzinie praw autorskich moja wiedza jest bardzo wybiórcza i mogę się w czymś mylić. Zamierzam jednak coś z tym zrobić:)